સમયના સથવારે, કાળના વ્હેણ સાથે,
ક્યાંય ફસડાઈ ગયા આપણે. કોશો દુર……
જોજનો દુર………..
તુ એક શમણુ બની ને રહી ગઈ,
જ્યારે હુ એક અકલ્પીત હકીકત.
ક્યાં એ સોનેરી સંધ્યા ,ઘુઘવતો દરિયો,
હવા સાથે વાતો કરતી તારી ઝુલ્ફો,
ઘર તરફ પાછા વળતા વિહંગો, હુ, અને તુ,
જ્યારે ક્યા આજની રંગવિહિન નિરસ સંધ્યા,
‘ને મન ને કોરી ખાતુ એકાંત…….
એક આથમતી સંધ્યા ના સુમારે
સાવ અજાણી રીતે તુ મને મળી ગઈ,
જાણે હુ મારા ભાતીગળ ભુતકાળ કે પછી
મારા અતીત ને મળી ગયો
- ‘ઈશ્ક’ પાલનપુરી
