પતંગાની મંઝીલ

૦૧/૦૨/૧૯૯૯ માં એક રચના લખેલી જે અહીં મૂકી રહ્યો છું

પતંગાને છે જીવનમાં અજવાશની ખોટ.
જોઈ જ્યોતને દુરથી મુકે છે દોટ.

મુખમાં બસ જ્યોતિનું જ નામ છે.
તેને ત્યાં પહોચવાની ઘણી હામ છે.

થાક્યું પાક્યું એ જ્યોત સાથે અથડાય છે.
જીવંત છેવટે એ તેલમાં પછડાય છે.

પાંખો પટપટાવી બળ એકઠું કરે છે ફરી,
ઉતાવળું બની દોટ મુકે છે એ ફરી .

શું કરે બિચારો ? ફરી નીચે પડી જાય છે.
નિરાશ બની પડ્યો પડ્યો એ રડી જાય છે

કહ્યું કાનમાં ‘ઇશ્ક’ અમે કે તું બચી ગયો!,
અફસોસ કે બળ્યા વગર હું જીવંત રહી ગયો.