યાદનું વાવાઝોડું

03/05/2000માં એક અછાંદસ લખેલું જે આપણી સમક્ષ મૂકી રહ્યો છું

હોઠ પરનું સ્મિત ગાયબ થઇ જાય છે,

દિલ ચડે છે તારા વિચારોના રવાડે,

દુનિયાની હાજરી વિસરી જવાય છે.

ભીડમાં પણ એક્લો બની જાઉં છું અને

આંખમાં એકલતા કણસ્યા કરે છે ,

પાંપણો આંસુ સાથે સાથે દોસ્તી કરી લે છે.

આંખની કીકીઓ ટગર…ટગર…તને શોધ્યા કરે છે.

મારી બધીક્રિયાઓ અટકી જાય છે.

જાણે સમય પણ થંભી જાય છે.

છાતીમાં ડૂમો ભરાઈ જાય છે,

આવું તે તારી યાદનું વાવાઝોડું ફૂંકાય છે..

Advertisements

પતંગાની મંઝીલ


૦૧/૦૨/૧૯૯૯ માં એક રચના લખેલી જે અહીં મૂકી રહ્યો છું

પતંગાને છે જીવનમાં અજવાશની ખોટ.
જોઈ જ્યોતને દુરથી મુકે છે દોટ.

મુખમાં બસ જ્યોતિનું જ નામ છે.
તેને ત્યાં પહોચવાની ઘણી હામ છે.

થાક્યું પાક્યું એ જ્યોત સાથે અથડાય છે.
જીવંત છેવટે એ તેલમાં પછડાય છે.

પાંખો પટપટાવી બળ એકઠું કરે છે ફરી,
ઉતાવળું બની દોટ મુકે છે એ ફરી .

શું કરે બિચારો ? ફરી નીચે પડી જાય છે.
નિરાશ બની પડ્યો પડ્યો એ રડી જાય છે

કહ્યું કાનમાં ‘ઇશ્ક’ અમે કે તું બચી ગયો!,
અફસોસ કે બળ્યા વગર હું જીવંત રહી ગયો.

મેઘધનુષ્ય

૨૦/૦૯/૧૯૯૮ માં એક અછાંદસ લખેલું જે આપણી સમક્ષ મૂકી રહ્યો છું

તું ધરા બની તૃષા દર્શાવે

અને મારું ચિત પ્રેમરૂપી

ઘેરાં કળા ડિબાંગ વાદળોથી ઘેરાઈ જાય ,

હું ગગન બની તારા પર વરસી પડું ! ‘ને

એક રંગ બે રંગી મેઘધનુષ્ય રચાઈ જાય

આપણા પ્રેમનું !!!

-ઇશ્ક પાલનપુરી

સુરજ

૧૦.૦૪.૨૦૦૦ માં એક અછાંદસ લખવા પ્રયત્ન કર્યો હતો જે અહીં મુકી રહ્યો છું

સુરજને

ઘેલું ચડ્યું છે

પોતાનો

પડછાયો શોધવાનું

એટલે બિચારો !

ભટક્યા કરે છે

સવાર થી સાંજ સુધી

મન ને કોરી ખાતુ એકાંત…….

સમયના સથવારે, કાળના વ્હેણ સાથે,

ક્યાંય ફસડાઈ ગયા આપણે. કોશો દુર……

જોજનો દુર………..

તુ એક શમણુ બની ને રહી ગઈ,

જ્યારે હુ એક અકલ્પીત હકીકત.

ક્યાં એ સોનેરી સંધ્યા ,ઘુઘવતો દરિયો,

હવા સાથે વાતો કરતી તારી ઝુલ્ફો,

ઘર તરફ પાછા વળતા વિહંગો, હુ, અને તુ,

જ્યારે ક્યા આજની રંગવિહિન નિરસ સંધ્યા,

‘ને મન ને કોરી ખાતુ એકાંત…….
એક આથમતી સંધ્યા ના સુમારે

સાવ અજાણી રીતે તુ મને મળી ગઈ,

જાણે હુ મારા ભાતીગળ ભુતકાળ કે પછી

મારા અતીત ને મળી ગયો

                   – ‘ઈશ્ક’ પાલનપુરી